Trudności dotyczą nie tylko upraw buraków cukrowych, ale również innych kluczowych dla polskiego rolnictwa roślin – rzepaku i zbóż. Szczególnie istotna jest jednak sytuacja buraków cukrowych, ponieważ to uprawa, która do tej pory przynosiła plantatorom najwyższe zyski i była czynnikiem stabilizującym ich gospodarstwa.

Jako firma współpracująca z ponad ośmioma tysiącami plantatorów w Wielkopolsce i na Mazowszu, Pfeifer & Langen Polska obserwuje z niepokojem, jak rosnące koszty uprawy w połączeniu z obecną sytuacją rynkową mogą jesienią doprowadzić do poważnych problemów finansowych wśród rolników. Wielu z nich może zostać zmuszonych do rezygnacji z uprawy buraków, co dodatkowo pogłębi kryzys w sektorze.

– Sytuacja w branży wymaga odpowiedzialnego podejścia wszystkich uczestników rynku. Zależy nam na długoterminowej stabilności sektora, która jest kluczowa dla przyszłości polskich plantatorów – mówi Roman Kubiak, prezes Pfeifer & Langen Polska S.A.

Firma podkreśla, że jest zwolennikiem zdrowej – opartej na racjonalnych zasadach biznesowych – konkurencji. Wszystkie podmioty działające na rynku powinny prowadzić działalność w sposób odpowiedzialny, uwzględniający długoterminowe interesy branży i plantatorów.

Pfeifer & Langen Polska liczy na to, że cała branża będzie działać w ramach uczciwej rynkowej rywalizacji, co jest kluczowe dla przyszłości polskiego sektora cukrowniczego.

oprac.: K. Walkowiak

Artykuł Pfeifer & Langen Polska apeluje o działania stabilizujące rynek cukru pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

W apelu do MKIŚ czytamy m.in.: Branża handlu detalicznego nie akceptuje dalszego ignorowania tego tematu przez Ministerstwo Klimatu i Środowiska i żąda podjęcia bezzwłocznych działań ukierunkowanych na rozwiązanie problemu, jakie niesie obecna sytuacja w związku z opłatami manipulacyjnymi w systemie kaucyjnym.

Jako branża handlu żądamy:
1. Wyraźnego wskazania w wydanych przez Ministerstwo zezwoleniach na prowadzenie systemu kaucyjnego, że podmiot reprezentujący pokryje koszty zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych ponoszone przez placówki detaliczne, ponieważ tylko takie rozwiązanie zgodne jest z literą ustawy.
2. Publikacji przez Ministerstwo interpretacji umożliwiającym sklepom odmowę zawarcia umów z podmiotami reprezentującymi, które nie gwarantują pokrycia kosztów zbiórki.
3. Cofnięcia wydanych zezwoleń na prowadzenie systemu kaucyjnego podmiotom, które w swoich umowach nie gwarantują pokrycia kosztów zbiórki.
4. Przeanalizowania rzeczywistej gotowości systemu do wprowadzenia z datą 1 października 2025 i skorygowanie jej z realnymi możliwościami sklepów, producentów oraz operatorów systemu, a także przeprowadzenia informacyjnych kampanii społecznych, co na pewno nie nastąpi w roku bieżącym (2025). Zatem stanowczo rekomendowaną datą na uruchomienie systemu z punktu widzenia wszystkich zainteresowanych stron byłby rok 2026.

Pełna treść apelu znajduje się pod poniższym linkiem: Pismo ws. handling fee

Oprac. Z.Zalewski

Artykuł Branża handlowa z apelem ws. systemu kaucyjnego pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

Naszą transparentność i skalę wydawniczej działalności potwierdza kolejny dokument -> RAPORT DRUKU 06-2026 dla „Poradnika Handlowca” i „Poradnika Restauratora”.

Artykuł Rzeczywisty nakład kontrolowany: Raport z druku „Poradnika Handlowca” i „Poradnika Restauratora” pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

„Już teraz słyszymy od firm zrzeszonych w naszych organizacjach, że gigantyczne koszty produkcji stawiają pod znakiem zapytania dalsze funkcjonowanie wielu zakładów, które dotychczas radziły sobie z i tak wysokimi kosztami działalności. Jednak tak ogromne ceny energii i gazu spowodować mogą ich zamknięcie i zaprzestanie produkcji oraz odbioru surowca od rolnika”. – napisano w liście.

Autorzy apelu proszą o dopisanie do listy beneficjentów mechanizmu wsparcia podmioty przetwarzające i przechowujące żywność zaliczane do kategorii dużych przedsiębiorstw, zatrudniających powyżej 250 pracowników.

„Działając w imieniu i na rzecz polskiego sektora producentów i przetwórców żywności jesteśmy głęboko zaniepokojeni przyszłością polskiego sektora przetwórstwa, mrożenia i przechowywania żywności. Prowadzone prace nad ustawą o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku (druk nr 2697), z uwzględnieniem autopoprawki z dnia 18.10.2022 r. (druk nr 2697-A) nie uwzględniają wsparcia dla dużych przedsiębiorstw sektora rolno – spożywczego, w tym dużych spółdzielni rolniczych, których właścicielami są sami rolnicy. Zaproponowane zmiany nie gwarantują zastosowania mechanizmu ceny gwarantowanej dla dużych podmiotów, które są największymi producentami żywności, skupują i przetwarzają najwięcej żywności gwarantując konsumentom bezpieczeństwo dostaw żywności, a rolnikom gwarancję odbioru wyprodukowanych płodów rolnych. Musimy wyraźnie zaznaczyć, że brak takiego rozwiązania ograniczy skuteczność całego mechanizmu osłonowego. Spowoduje to, że dla ogromnej grupy podmiotów, ceny energii będą znacząco wyższe co przełoży się na ceny żywności. W dalszej konsekwencji spowoduje wygaszanie produkcji, na skutek zbyt wysokich kosztów produkcji, utratę rynków eksportowych, spowodowaną brakiem konkurencyjności polskich produktów na rynkach zewnętrznych. W kolejnych krokach oznaczać to będzie, że przetwórcy nie będą w stanie zagwarantować ciągłości odbiorów płodów rolnych od rolników”. – napisano w liście.  

Organizacje zaznaczają, że duże przedsiębiorstwa stanowią ponad 60% wartości produkcji oraz ponad 70% wartości polskiego eksportu, dlatego jakiekolwiek zawirowania w ciągłości produkcji skutkować będą ogromnymi stratami zarówno dla sektora rolno – spożywczego jak i dla samych rolników.

Pod apelem podpisali się przedstawiciele Polskiej Izby Mleka, Polskiej Federacji Producentów Żywności, Polskiego Zrzeszenia Producentów Bydła Mięsnego, Związku Polskie Mięso, Polskiego Związku Hodowców i Producentów Bydła Mięsnego, Krajowej Rady Drobiarstwa – Izby Gospodarczej, NSZZ „Solidarności” Przemysłu Spożywczego oraz Związku Polskich Przetwórców Mleka.

źródło: izbamleka.pl

Artykuł Apel organizacji przetwórczych do Premiera pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

Na braki w stanach magazynowych Centrów Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa (CKiK) wpływ ma także sytuacja związana z pandemią koronawirusa. Dlatego CKiK apeluje do honorowych dawców krwi oraz wszystkich zdrowych osób, które w ostatnim czasie nie podróżowały do innych krajów i nie miały kontaktu z osobą zakażoną wirusem lub objętą kwarantanną, o oddanie krwi w jednym z centrów krwiodawstwa w Polsce (niezależnie od miejsca zamieszkania). Największe braki krwi są w Lublinie, Poznaniu, Radomiu, Wałbrzychu i Kielcach. Tam potrzebna jest krew niemal każdej grupy.

Kto może oddać krew?

Artykuł Apel o oddawanie krwi pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

Obecnie w Polsce funkcjonuje ok. 900 hurtowni ogólnospożywczych i specjalistycznych. Ponadto dziesiątki tysięcy hurtowników i dystrybutorów elektroniki, sprzętu RTV/AGD i farmaceutyków. Rentowność w tym sektorze gospodarki wynosi często poniżej przewidzianego w ustawie progu 1%, co głównie spowodowane jest ograniczonym wpływem dystrybutorów na możliwość kształtowania cen.

Według zapowiedzi rządu podatek minimalny miał przede wszystkim uniemożliwić dużym korporacjom stosowanie optymalizacji podatkowej, tymczasem doprowadzi on do bankructw rodzimych przedsiębiorstw. Ministerstwo Finansów podczas projektowania przepisów nie uwzględniło bowiem różnic rentowności w poszczególnych sektorach gospodarki. Nie ma także znaczenia ani wymiar działalności gospodarczej, ani poziom zatrudnienia – komentuje Waldemar Nowakowski, prezes Polskiej Izby Handlu.

Przepisy są szczególnie niekorzystne dla podmiotów handlu hurtowego i detalicznego, które osiągają małą rentowność z powodu niskiej marży. Podatek minimalny stanowi zagrożenie dla całego łańcucha dostaw handlu detalicznego, a tym samym dla punktów sprzedaży detalicznej, których w Polsce jest ok. 150 000.

W najlepszym przypadku podatek minimalny będzie premiował zagraniczne sieci dyskontów, ponieważ uniemożliwi polskim handlowcom konkurencję niższą ceną (i dużym wolumenem), co jednocześnie będzie prowadziło do podbicia inflacji i dodatkowego obciążenia gospodarstw domowych.

–Kondycja przedsiębiorstw hurtowych zależy od kondycji ich klientów, czyli niezależnych polskich przedsiębiorców prowadzących sklepy. Te z kolei są pod rosnącą presją dyskontów i dużych sieci. Rentowność w hurcie i detalu wynosi dziś poniżej 1 %. Nie można obłożyć uznaniowym podatkiem hurtowni zaopatrującej w żywność małe sklepy, które dziś walczą o przeżycie. Dużo się mówi o wspieraniu polskich handlowców, ale tym o najniższej rentowności funduje się dodatkowy podatek oraz wyższe koszty łańcucha dostaw. Obniży to konkurencyjność polskich firm i będzie wymarzonym prezentem dla dużych sieci – mówi Jan Domański, rzecznik prasowy Grupy Eurocash.

Już dziś konsekwencją wprowadzenia podatku minimalnego jest wstrzymanie inwestycji i projektów rozwojowych u wielu podmiotów w branży hurtowej i detalicznej, paraliż zarządzania ze względu na brak przewidywalności dalszych konsekwencji oraz spadek atrakcyjności podmiotów dla ewentualnych inwestorów. W dalszej kolejności należy spodziewać się upadłości części polskich firm, zwolnień pracowników, dewastacji łańcucha dostaw i przejęcia części rynku przez zagraniczne sieci.

W związku z bardzo poważnymi konsekwencjami dla polskich dystrybutorów i hurtowników, przedsiębiorcy raz jeszcze apelują do Ministra Finansów o pilne uchylenie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie podatku minimalnego.

źródło: PIH

Artykuł Apel polskich hurtowników i dystrybutorów o likwidację tzw. minimalnego podatku dochodowego pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

Z nieoficjalnych informacji wiadomo, że po konsultacjach kontrowersyjna stawka składki zdrowotnej, którą mieliby płacić przedsiębiorcy, ma zostać obniżona o niemal połowę, ale za to zaproponowany zostanie podatek przychodowy. Zdaniem pracodawców największym problemem jest jednak stopień skomplikowania systemu podatkowego i znalezienie sposobu na jego uproszczenie.

– Przyszłość Polskiego Ładu powinna zależeć od konsensusu nie tylko politycznego, ale również wszystkich środowisk, bo ustawa podatkowa, o której mówimy, dotyczy wszystkich Polaków i wszystkich przedsiębiorców w tym kraju i powinna być procedowana przynajmniej przez rok – mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes Paweł Wojciechowski, główny ekonomista, wiceprezydent Pracodawców RP. – Odejście pana premiera Gowina było w pewnym sensie symboliczne, ponieważ on wstawił się po stronie przedsiębiorców, ale utracił swoje stanowisko. I teraz nie wiadomo, czy będzie możliwe zebranie takiej większości, która przeforsuje te złe zmiany podatkowe. One bardzo komplikują życie przedsiębiorcom już w i tak niełatwym środowisku, gdzie system podatkowy należy do najbardziej skomplikowanych w Europie.

W sierpniu Jarosław Gowin, wicepremier i minister pracy i rozwoju, stracił swoje stanowiska w rządzie. Stało się to po tym, gdy stanął w obronie przedsiębiorców wobec projektu zapisanych w Polskim Ładzie zmian podatkowych. Chodziło o 9-proc. składkę zdrowotną, którą mieliby płacić właściciele firm od przyszłego roku bez możliwości odliczenia 7,75 proc. składki. Proponowana przez rząd reforma podniosłaby też obciążenia przedsiębiorców rozliczających się podatkiem liniowym prawie o 50 proc., z obecnych 19 proc. do 28 proc. bez możliwości odliczenia kwoty wolnej od podatku. 30 sierpnia zakończyły się konsultacje społeczne projektu, jednak, zdaniem przedsiębiorców, bez znaczących ustępstw ze strony autorów projektu, którego twarzą jest premier Mateusz Morawiecki.

– Dialog rządu z nami jest w dużej mierze pozorowany. W zasadzie odbywa się to w ten sposób, że się mówi, że jest prezentacja, po tej prezentacji następuje zaklinanie rzeczywistości i mówienie nam, że to są koncepcje prorozwojowe, odnoszące się do estońskiego CIT-u i ulg innowacyjnych w Polskim Ładzie. Ja się z tym zgadzam, ale cała reszta jest antyrozwojowa – podkreśla Paweł Wojciechowski. – Ta najważniejsza, główna reforma jest antyrozwojowa i godzi w interesy przedsiębiorstw i przedsiębiorców.

Tymczasem stanowisko biznesu jest jednoznaczne: jego przedstawiciele uważają, że pierwotnie przedstawiony projekt wpłynie niekorzystnie na rozwój gospodarczy i przedsiębiorczość, obciążając osoby aktywne zawodowo na rzecz nieaktywnych. Wątpliwości budzi też pospieszny tryb jej przygotowywania, co powoduje potrzebę poprawy zapisów od samego początku. Przykładem może być obietnica stawki wolnej od podatku na poziomie 30 tys. zł, podczas gdy wcześniej nie udało się wprowadzić obiecanego poziomu 8 tys. Po konsultacjach propozycje miały się jednak zmienić, czego przykładem miałoby być obniżenie składki zdrowotnej do 4,8–4,9 proc. W zamian zostanie jednak wprowadzony podatek przychodowy dla największych firm. A to zamiast upraszczać, dalej komplikuje system podatkowy.

– Aby uprościć system podatkowy, trzeba po prostu przywrócić definicję wszystkich danin publicznych, które są w systemie, ich właściwe znaczenie, tzn. nie mylić składki zdrowotnej, która jest czystym podatkiem, z ubezpieczeniem zdrowotnym, bo nie ma tutaj żadnego ubezpieczenia, tylko czysty podatek – mówi główny ekonomista i wiceprezydent Pracodawców RP. – Po drugie, trzeba dokonać konsolidacji pomiędzy częściami tych danin publicznych, które można skonsolidować i które mają charakter czysto podatkowy. Po trzecie, droga prowadzi poprzez ujednolicenie podstaw wymiaru i baz podatkowych. Dzisiaj ich mamy kilkanaście, może kilkadziesiąt, a wystarczą dwie–trzy proste stawki i system jest bardzo klarowny, prosty i przejrzysty.

Artykuł Przedsiębiorcy apelują o odłożenie reformy w czasie pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

Poniżej publikujemy treść apelu:

„Szanowny Panie Prezydencie, w imieniu niżej podpisanych największych związków pracodawców i organizacjach branżowych zwracamy się z apelem do Pana Prezydenta o:

niepodpisywanie uchwalonej w dniu 14.08.2020 przez Sejm ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów.

Podpisanie ww. ustawy oznacza obciążenie przedsiębiorców podatkiem, którego wysokość jest nieadekwatna do siły nabywczej polskich konsumentów i sytuacji społeczno-gospodarczej kraju. Dla większości przedsiębiorców, w tym szczególnie małych i średnich, podatek ten będzie oznaczał praktycznie 100% wzrost kosztów i konieczność zapłacenia podatku w rzeczywistości obrotowego, pomimo braku dochodów ze sprzedaży produktu.

Podpisanie ustawy oznacza zatem świadome skazanie dużej ilości firm, szczególnie małych i średnich z branży napojowej na bankructwo, zaś pracowników na długotrwałe bezrobocie.

Prognozujemy, że połączenie skutków szybko rozszerzającej się pandemii COVID19 z tak drastycznym wzrostem obciążeń finansowych jakie powoduje ww. ustawa może doprowadzić do utraty około 40 tys. miejsc pracy w całym łańcuchu produkcji napojów od rolników (producenci surowca), poprzez zaopatrzenie (opakowania), producentów napojów, dystrybucji (transport i magazynowanie) oraz sprzedaży napojów (przedstawiciele handlowi). Będzie oznaczało to nieunikniony dramat tysięcy polskich rodzin, pogłębiony i tak już trudną sytuacją na rynku pracy.

Zwracamy uwagę, że ustawa o promocji prozdrowotnych wyborów konsumentów została opracowana w sposób pośpieszny, bez wymaganej prawem oceny skutków regulacji dla sektora małych i średnich przedsiębiorstw. Zawiera szereg błędów i luk, które wywołają chaos w łańcuchu produkcji i dostaw całej branży napojowej. Wprowadza obciążenia i sposób ich poboru niemożliwy do realizacji przez przedsiębiorców w normalnych warunkach, nie mówiąc o obecnym kryzysie, którego czas trwania i skutki trudne są do przewidzenia.

Wyżej wymienionych problemów w żaden sposób nie rozwiąże wejście w życie ustawy z dniem 1 stycznia 2021 r. Stoimy na stanowisku, że wszelkie działania dotyczące nowych obciążeń dla przedsiębiorców nie powinny być rozważane wcześniej niż za 2 lata i to dopiero po rzetelnej ocenie kondycji branży i ocenie skutków ewentualnej regulacji.

Dodatkowo według naszych analiz ww. ustawa oraz poprawka zmieniająca jej termin wejścia w życie zawarta w ustawie o zmianie niektórych ustaw w celu zapewnienia funkcjonowania ochrony zdrowia w związku z epidemią COVID-19 oraz po jej ustaniu, są wadliwe zarówno z punktu widzenia procesu legislacyjnego jak i zgodności z Konstytucją RP:

Przebieg procesu legislacyjnego

W dniu 14 lutego 2020 r. Sejm uchwalił ustawę cukrową. Ustawa ta nakłada na przedsiębiorców nową kontrowersyjną opłatę, tzw. podatek cukrowy, czyli opłatę od napojów z dodatkiem cukru, substancji słodzących, kofeiny i tauryny. Termin wejścia w życie tej ustawy został określony datą dzienną – zgodnie z art. 13 ustawy, jej wejście w życie zostało przewidziane na dzień 1 lipca 2020 r.

W dniu 14 sierpnia 2020 r. Sejm odrzucił weto Senatu i uchwalił ustawę. W takim stanie faktycznym – jeśli zostanie ona podpisana przez Pana Prezydenta – termin wejścia w życie ustawy cukrowej będzie przypadał przed dniem zakończenia procesu ustawodawczego, jej podpisaniem przez Prezydenta i ogłoszeniem. Nowy podatek będzie obowiązywał z mocą wsteczną.

Sejm podjął próbę znowelizowania ustawy cukrowej, jednak z naruszeniem trybu ustawodawczego tak poważnym, że jeśli nowelizacja wejdzie w życie, to przedsiębiorcy będą mogli kwestionować jej obowiązywanie. W dniu 21 lipca 2020 r. podczas posiedzenia sejmowej Komisji Zdrowia zgłoszona została poprawka do ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zapewnienia funkcjonowania ochrony zdrowia w związku z epidemią COVID-19 oraz po jej ustaniu („ustawa epidemiczna”), mająca na celu nowelizację ustawy cukrowej. Poprawka ta modyfikuje termin wejścia w życie nieobowiązującej jeszcze ustawy cukrowej na dzień 1 stycznia 2021 r. Pomimo negatywnej opinii obecnych na sali prawników Biura Legislacyjnego Kancelarii Sejmu poprawka została przegłosowana i wprowadzona do tekstu projektu ustawy.

W trakcie dalszych prac nad ustawą epidemiczną w Senacie przepis dotyczący ustawy cukrowej został uchwałą Senatu skreślony. Sejm odrzucił poprawkę Senatu, co stanowi oczywiste naruszenia prawa poprzez znowelizowania ustawy nieistniejącej w polskim porządku prawnym.

Skutki uchwalenia ustawy.

Uchwalenie przez Sejm w dniu 14 sierpnia 2002 ww. ustawy niesie ze sobą szereg negatywnych konsekwencji prawnych i gospodarczych. Podpisanie jej przez Prezydenta RP oznacza, że termin wejścia w życie ustawy to 1 lipca 2020 r. Ustawa wejdzie w życie z mocą wsteczną. Wprost naruszy to zasadę lex retro non agit – czyli niedziałania prawa wstecz. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wypowiadał się o znaczeniu tej zasady w polskim prawie – w tym w najnowszym orzecznictwie dotyczącym zakazu uchwalania przez ustawodawcę podatków z mocą wsteczną[1].

Kluczowa w tym kontekście jest konstrukcja ustawy cukrowej, która zakłada powstanie obowiązku zapłaty opłaty od napojów z dodatkiem cukru, substancji słodzących, kofeiny lub tauryny z dniem wprowadzenia tych napojów na rynek krajowy. Co więcej, za nieodprowadzenie opłaty w terminie na przedsiębiorców będzie mogła zostać nałożona opłata dodatkowa[2]. Oznacza to wejście w życie przepisów, które w sposób ewidentny będą miały negatywny wpływ na sytuację finansową przedsiębiorców.

Przekroczenie terminu wejścia ustawy w życie

Dopuszczalny termin na ogłoszenie ustawy minął. Ogłoszenie ustawy cukrowej po dniu 1 lipca 2020 r. będzie w każdym przypadku niezgodne z Konstytucją. Trybunał Konstytucyjny zaznaczał wielokrotnie, że nawet pominięcie przez ustawodawcę w okresie vacatio legis czasu przewidzianego dla Prezydenta RP na podjęcie decyzji w przedmiocie przedłożonej mu do podpisu ustawy jest równoznaczne z naruszeniem zasady odpowiedniego vacatio legis[3]. Tym bardziej więc przedstawienie Prezydentowi do podpisu ustawy, której termin wejścia w życie już minął. W niniejszym przypadku termin vacatio legis upłynął co najmniej 2,5 miesiąca przed możliwością złożenia przez Prezydenta podpisu pod ustawą.

Niedopuszczalność nowelizowania ustawy

Podkreślić trzeba, że zgodnie z podstawowymi zasadami dotyczącymi legislacji, do czasu ogłoszenia ustawy cukrowej w Dzienniku Ustaw, ustawa ta nie istnieje w polskim systemie prawa. Wynika to z faktu, że ustawy jako akty prawne stają się elementem obowiązującego systemu prawa dopiero wówczas, gdy dokonano w stosunku do nich ostatniej czynności w łańcuchu składającym się na proces jej stanowienia [4]. Brak ogłoszenia ustawy w Dzienniku Ustaw powoduje, że w sensie formalnym akt, który mógłby podlegać nowelizacji nie istnieje. Ustawa nieogłoszona nie posiada bytu prawnego, nie obowiązuje i nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego.

Co więcej, przepisy nowelizujące ze swojej istoty zawierają dwa elementy. Pierwszy to usunięcie z obowiązującego porządku prawnego dotychczas istniejącej regulacji, a drugi to wprowadzenie w zamian nowej regulacji [5]. Ten „niesamodzielny” charakter nowelizacji sprawia, że nie można jej dokonywać w oderwaniu od istnienia przepisów nowelizowanych w obowiązującym systemie prawa – tak jak próbuje się uczynić w niniejszym przypadku.

Dlatego też warunkiem nowelizowania ustawy cukrowej przez ustawę epidemiczną byłoby w pierwszej kolejności prawidłowe promulgowanie ustawy cukrowej. Jej promulgacja byłaby zaś równoznaczna z mocą wsteczną podatku cukrowego. Do chwili nowelizacji przedsiębiorcy musieliby naliczyć i wnieść opłatę wstecz od 1 lipca 2020 r. Jest to obowiązek niemożliwy do wykonania zarówno prawnie, jak i faktycznie.

Bezprecedensowy charakter zmian

Nowelizowanie ustaw jeszcze nieogłoszonych przeciwnie do tez stawianych w przestrzeni publicznej przez przedstawicieli Ministerstwa Zdrowia nie miało do tej pory miejsca w polskim systemie prawnym. Ministerstwo Zdrowia podczas prac sejmowych i senackich wielokrotnie powoływało się na zgłoszony do Sejmu w dniu 23 lutego 2009 r. projekt ustawy (druk 1729) [6], który wprowadzał zmiany w trzech uchwalonych, a jeszcze nie ogłoszonych ustawach z zakresu ochrony zdrowia. Ministerstwo Zdrowia powołując się na ten kazus pomija jednak fakt, że w trakcie pierwszego czytania ustawy w Komisji Zdrowia, które miało miejsce 2 marca 2009 r. Przewodniczący Komisji – poseł PiS Bolesław Piecha – zgłaszał zastrzeżenia związane z brakiem ogłoszenia nowelizowanych przepisów [7]. Nieprawidłowość zaproponowanych przez ówczesny Rząd rozwiązań potwierdzały również opracowane przez Biuro Analiz Sejmowych opinie do ustawy [8].

Dlatego też – pomimo że projekt został zgłoszony przez Radę Ministrów jako pilny – celem promulgacji ustaw zmienianych, na około miesiąc zawieszono prace nad projektem. Ostatecznie, ustawy zmieniane opublikowano w Dzienniku Ustaw dnia 31 marca 2009 r., a drugie czytanie ustawy w Sejmie miało miejsce dopiero 20 kwietnia, już po publikacji odpowiednich aktów prawnych[9].

Ponadto głęboki sprzeciw budzi powoływanie się na naruszenia prawa z przeszłości w celu uzasadnienia naruszenia prawa dzisiaj. Świadczy też o pełnej świadomości działania z naruszeniem przepisów regulujących przebieg postępowania ustawodawczego. Takie działanie jest całkowicie sprzeczne z deklaracjami partii Prawo i Sprawiedliwość, odcinającymi się od przeszłych działań koalicji PO-PSL.

Biorąc pod uwagę wszystkie wymienione powyżej argumenty, oraz wielokrotne zapewnienia Pana Prezydenta o braku zgody na nowe podatki i obciążenia dla przedsiębiorców apelujemy jak na wstępie o nie podpisywanie ustawy.

Z wyrazami szacunku, w imieniu organizacji:

Polska Federacja Producentów Żywności Związek Pracodawców Andrzej Gantner, Dyrektor Generalny/Wiceprezes Zarządu

Krajowa Izba Gospodarcza Przemysł Rozlewniczy Stanisław Bizoń – Prezes Zarządu

Związek Przedsiębiorców i Pracodawców Cezary Kaźmierczak, Prezes

Konfederacja Lewiatan Maciej Witucki, Prezydent

Federacja Gospodarki Żywnościowej RP Andrzej Kuczyński, Dyrektor Generalny

Związek Producentów Cukru Michał Gawryszczak, Dyrektor Biura

Stowarzyszenie Krajowa Unia Producentów Soków Julian Pawlak, Prezes

Związek Pracodawców Przemysłu Piwowarskiego –Browary Polskie Bartłomiej Morzycki, Dyrektor Generalny

[1] Zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt K 4/19.

[2] Nowelizowane art.12 i ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym i art.92 ust. 21 ustawy o wychowaniu w trzeźwości

[3] Zob. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt 2/18, Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt 1/13.

[4] Zob. Postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt K 37/05.

[5] Postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 marca 2000 r., sygn. akt K 4/99.

[6] http://ww2.senat.pl/k7/dok/sejm/032/1729.pdf

[7] http://orka.sejm.gov.pl/Biuletyn.nsf/0/E9095CA43EA6C6F4C1257589003FCAD7/$file/0198906.pdf

[8] http://orka.sejm.gov.pl/rexdomk6.nsf/Opdodr?OpenPage&nr=1729

[9] http://orka.sejm.gov.pl/proc6.nsf/opisy/1729.htm”

Źródło: petycjeonline.com

Foto: Pixabay

oprac. P.Ł.

Artykuł Apel do Prezydenta RP o niepodpisywanie ustawy ws. podatku cukrowego pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.