Ustawa o transporcie drogowym przewiduje takowy wymóg jedynie w przypadku kierowców zawodowych prowadzących pojazdy o masie przekraczającej 3,5 tony. Takiego obowiązku nie kreują również przepisy Kodeksu Pracy. Tam jedynie wskazuje się, że każdy pracownik podlega badaniom profilaktycznym. Pracodawca natomiast nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. Wstępne, okresowe i kontrolne badania lekarskie przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę. Z powyższego wynika, iż to pracodawca zobowiązany jest do skierowania pracownika na stosowne badania profilaktyczne.

W przypadku, gdy pracownik w ramach swoich obowiązków będzie kierował samochodem służbowym lub prywatnym do celów służbowych, takie informacje pracodawca zobowiązany jest zawrzeć w skierowaniu na badania. Jeżeli natomiast pracownik zatrudniony u pracodawcy nie będzie prowadził samochodu w ramach swoich obowiązków, taka informacja w skierowaniu po prostu się nie znajdzie. Nie ma bowiem podstaw do ustalania przez lekarza medycyny pracy braku przeciwskazań do prowadzenia pojazdów przez określonego pracownika, skoro nie będzie to miało faktycznie miejsca.

W skierowaniu na badania lekarskie pracodawca powinien maksymalnie dokładnie opisać sposób korzystania przez niego z samochodu – czy pracownik wykorzystuje go codziennie, kilka razy w miesiącu, sporadycznie, na jakich dystansach, czy w ramach prowadzenia pojazdu przewozi z sobą również innych współpracowników.

Na podstawie informacji przekazanych przez pracodawcę w dokumencie skierowania, lekarz medycyny pracy zleca przeprowadzenie pracownikowi określonych badań. W tym kontekście należy zatem wziąć pod uwagę także regulacje prawne kierowane do tej grupy lekarzy.
Otóż lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne korzysta z zaleceń dotyczących postępowania lekarskiego w stosunku do pracowników poddanych określonym narażeniem, upowszechnianych przez instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy.

Zgodnie z takimi właśnie zaleceniami – przyjętymi (ujednoliconymi) wytycznymi Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi z dnia 19 listopada 2018 roku, informacja o kierowaniu pojazdem jest wskazówką dla lekarza medycyny pracy, że pracownik będzie wykonywał czynności „wymagające pełnej sprawności psychoruchowej”. Zatem traktowany będzie, zgodnie z wytycznymi, jak kierowca zawodowy, wykonujący transport drogowy. Lekarz medycyny pracy może zatem skierować pracownika na ogólne badania okulistyczne i neurologiczne oraz pomocnicze badania sprawności psychoruchowej, czyli właśnie psychotesty.

Można zatem uznać, że przeprowadzenie u pracownika dodatkowych badań psychologicznych to ostatecznie decyzja, którą musi samodzielnie podjąć pracodawca. Pamiętać tylko należy, iż pracodawca zawsze powinien mieć na względzie bezpieczeństwo i życie pracownika. Warto podkreślić, iż pracodawca ma obowiązek przechowywania w aktach osobowych pracownika nie tylko orzeczeń lekarskich z badań wstępnych, okresowych i kontrolnych, ale również skierowań na te badania. W razie kontroli ze strony Państwowej Inspekcji Pracy, inspektor ma prawo nakazać odsunięcie pracownika od obowiązków, które są związane z kierowaniem pojazdem, do czasu uzupełnienia badań profilaktycznych, jeżeli zostanie stwierdzone, że nie posiada on kompletu wymaganych badań.

autor: Tomasz Lisewski

Artykuł Handlowcu! Jeśli masz flotę samochodową, zwróć uwagę na te przepisy pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

W podpisanej 5 sierpnia ustawie zapisano, że minimalna stawka wyniesie 12 zł za godzinę, ale kwota waloryzowana będzie co roku – w zależności od wzrostu minimalnego wynagrodzenia za pracę na etacie. Ponieważ w 2017 r. będzie obowiązywała nowa kwota wynagrodzenia minimalnego (zgodnie z propozycją rządu – 2 tys. zł brutto), również godzinowa stawka minimalna zostanie automatycznie zwaloryzowana.

W kolejnych latach kwota będzie podwyższana w konsultacji z Radą Dialogu Społecznego w ramach negocjacji dotyczących wzrostu minimalnego wynagrodzenia za pracę na etat i stawki godzinowej. W ustawie przewidziano także sankcje za naruszenie nowych przepisów. Za wypłacanie wygrodzenia w wysokości niższej od obowiązującej minimalnej stawki godzinowej będzie grozić kara grzywny od 1 tys. do 30 tys. zł.

Oprócz zmian dotyczących minimalnej stawki godzinowej dla przyjmującego zlecenie lub świadczącego usługi, ustawa zawiera również dwie istotne zmiany, niezwiązane bezpośrednio z ww. kwestią, mianowicie uchyla przepis umożliwiający wypłatę pracownikowi, w okresie pierwszego roku jego pracy, wynagrodzenia w wysokości 80% wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz rozszerza katalog składników wynagrodzenia niepodlegających uwzględnieniu przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia pracownika, o dodatek do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących definicji minimalnej stawki godzinowej oraz przyjmującego zlecenie lub świadczącego usługi, jak również ustalenia wysokości minimalnej stawki godzinowej w roku 2017, które wejdą w życie z dniem ogłoszenia, oraz pozostałych przepisów przejściowych które wejdą w życie z dniem 1 września 2016 r.

Artykuł Ważne dla pracodawców – Prezydent podpisał ustawę o minimalnej stawce godzinowej za pracę pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

Artykuł Rzeczpospolita: Przedsiębiorcy we wrogim państwie pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.

Andrzej Seremet: Przedsiębiorcy powinni widzieć w prokuraturze instytucję, do której zawsze mogą się zwrócić, licząc na jej pomoc w sytuacjach, kiedy mają do czynienia z nieuczciwym kontrahentem, czy też praktykami korupcyjnymi. Od skutecznej reakcji prokuratury zależy bowiem niejednokrotnie powodzenie w dalszym funkcjonowaniu firmy. Miarą skuteczności dzisiejszej prokuratury jest rekordowo niski wskaźnik uniewinnień – w ubiegłym roku jedynie 1,5% osób osądzonych zostało prawomocnie uniewinnionych. Warte dostrzeżenia jest wstrzemięźliwe sięganie w toku postępowań przygotowawczych po środki zapobiegawcze, a zwłaszcza tymczasowe aresztowanie. W ubiegłym roku po raz kolejny znacznie spadła liczba kierowanych do sądu wniosków o tymczasowe aresztowanie, wzrósł natomiast odsetek uwzględnianych wniosków prokuratorskich. Wbrew obiegowym opiniom długotrwałe stosowanie tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym jest całkowitym wyjątkiem. Systematycznie spada liczba spraw długotrwałych. Niestety, pomimo to niejednokrotnie przedsiębiorcy widzą obraz prokuratury w krzywym zwierciadle. Przyczyn tego stanu jest zapewne wiele, ale niewątpliwie na takim obrazie naszej instytucji zaciążyły te lata, kiedy pewni politycy, którym obce było jakiekolwiek myślenie w kategoriach państwa prawa wykorzystywali ten organ do realizacji swoich celów politycznych. Dziś ważne jest, aby również organizacje przedsiębiorców wspierały starania prokuratury w dostarczaniu jej przez państwo instrumentów prawnych podnoszących skuteczność działania, zwłaszcza w sprawach gospodarczych.

Panie Prokuratorze, dwa lata temu pytaliśmy Pana o problem rajów podatkowych i związany z nimi proceder omijania prawa. Uważaliśmy, że z punktu widzenia przedsiębiorców z sektora MŚP to największa niesprawiedliwość tolerowana przez państwo. Wówczas odpowiedział Pan, że rozwiązania należy szukać w umowach międzynarodowych zawieranych pomiędzy poszczególnymi krajami. Jak dziś odbiera Pan działania rządu, który zabrał się za porządkowanie przepisów podatkowych?

Wszelkie działania rządu, zwłaszcza tworzenie przejrzy stych i racjonalnych regulacji podatkowych, które przyczynią się do wzmacniania konkurencyjności polskich firm na rynku unijnym oceniam pozytywnie.

Kolejne podwyżki akcyzy na wyroby tytoniowe czy alkohol zgodnie z wieloletnią tradycją powodują wzrost przemytu i nielegalnej produkcji, przysparzając tylko pracy organom ścigania i wymiarowi sprawiedliwości. Czy zatem podnoszenie akcyzy – poza zobowiązaniami unijnymi – ma w ogóle sens?

Państwo powinno prowadzić racjonalną politykę fiskalną i podejmować działania ograniczające szarą strefę, z którą niejednokrotnie ściśle łączy się przestępczość. Ściganie tej przestępczości każdego roku generuje wymierne koszty.

Wbrew postulatom środowiska handlowców podniesiono granicę, powyżej której kradzież uważana jest za przestępstwo, a nie wykroczenie. Rośnie ona proporcjonalnie wraz z płacą minimalną. Wyszło na to, że jak społeczeństwo się bogaci, to złodziej może więcej ukraść. Pan był m.in. orędownikiem wprowadzenia zmian? Czy dzięki nowym przepisom spadła liczba kradzieży sklepowych?

Zbyt krótki okres upłynął od wejścia w życie nowych regulacji, aby oceniać, czy nastąpił spadek, czy też wzrost liczby tych przestępstw. Ale chcę podkreślić, że celem tych zmian było przede wszystkim stworzenie bardziej racjonalnych reguł walki z tego rodzaju przestępczością. Przed wejściem w życie nowych regulacji koszty ścigania drobnych kradzieży niejednokrotnie znacznie przewyższały wartość skradzionych przedmiotów. Również zdarzało się, że czas trwania takich spraw był zbyt długi, bo w ich ściganie angażowano zarówno policję, jak i prokuraturę. Dziś sprawca np. kradzieży sklepowej przedmiotu o wartości do 400 zł, również jest ścigany przez policję i odpowiada przed sądem, a prokuratorzy mogą poświęcić więcej czasu na walkę z bardziej skomplikowanymi przestępstwami.

Jeśli chodzi o zmiany, jak Pan skomentuje uchwaloną już reformę procedury karnej. Ma doprowadzić do skrócenia i uproszczenia postępowań. Czy osiągniemy ten efekt zwiększając odpowiedzialność prokuratorów, bo takie są założenia reformy? Czy oprócz wyciągania konsekwencji służbowych stosowany jest system nagród premiujący efektywną pracę?

Proponowaną zmianę postępowania karnego oceniam co do zasady krytycznie. Projektodawca stworzył bowiem model procedury karnej i połączył elementy skrajnego modelu anglosaskiego z kontynentalnym. W praktyce oznacza to, że prokuratorzy nadal będą wykonywać szereg obowiązków w postępowaniu przygotowawczym, a dodatkowo zostaną obciążeni dużą liczbą nowych zadań w postępowaniu sądowym. W konsternację wprowadzają mnie przy tym wypowiedzi samych twórców projektu, którzy przewidują radykalny wzrost liczby wyroków uniewinniających. Państwo powinno dbać przede wszystkim o dobro pokrzywdzonego, a tymczasem projektodawca stworzył prawo, które może sparaliżować organ, który reprezentuje pokrzywdzonego, czyli prokuraturę.

Artykuł Andrzej Seremet, Prokurator Generalny pochodzi z serwisu Poradnik Handlowca.